Latein-Wörterbuch - Navigium

Konjugation zu «distollere, distollō,-,-»

Präsensstamm Aktiv

Präs. Ind. Akt. Präs. Konj. Akt. Imperf. Ind. Akt. Imperf. Konj. Akt. Fut. I Ind. Akt.
1. Pers. Sg.
distoll‑o
distoll‑a‑m
distoll‑eba‑m
distolle‑re‑m
distoll‑a‑m
2. Pers. Sg.
distoll‑i‑s
distoll‑a‑s
distoll‑eba‑s
distolle‑re‑s
distoll‑e‑s
3. Pers. Sg.
distoll‑i‑t
distoll‑a‑t
distoll‑eba‑t
distolle‑re‑t
distoll‑e‑t
1. Pers. Pl.
distoll‑i‑mus
distoll‑a‑mus
distoll‑eba‑mus
distolle‑re‑mus
distoll‑e‑mus
2. Pers. Pl.
distoll‑i‑tis
distoll‑a‑tis
distoll‑eba‑tis
distolle‑re‑tis
distoll‑e‑tis
3. Pers. Pl.
distoll‑u‑nt
distoll‑a‑nt
distoll‑eba‑nt
distolle‑re‑nt
distoll‑e‑nt

Verbalstämme: Nominalformen auf einen Blick

Part. Präs. Akt.
distollens distollentis
Part. Fut. Akt.
Part. Perf. Pass.
Gerundium
distolle‑ndi ‑ndo ‑ndum ‑ndo
Gerundivum
distolle‑ndum

Imperative

Sg. Pl.
Imperativ I
distolle
distoll‑i‑te
Imperativ II, 2. Pers.
Imperativ II, 3. Pers.

Infinitive

Akt. Pass.
Infinitiv Präs.
distollere
Infinitiv Perf.
Infinitiv Fut.

Partizip Präsens Aktiv (PPA)

mask. fem. neutr.
Nom. Sg.
distollens
distollens
distollens
Gen. Sg.
distollent‑is
distollent‑is
distollent‑is
Dat. Sg.
distollent‑i
distollent‑i
distollent‑i
Akk. Sg.
distollent‑em
distollent‑em
distollens
Abl. Sg.
distollent‑e
distollent‑e
distollent‑e
Nom. Pl.
distollent‑es
distollent‑es
distollent‑ia
Gen. Pl.
distollent‑ium
distollent‑ium
distollent‑ium
Dat. Pl.
distollent‑ibus
distollent‑ibus
distollent‑ibus
Akk. Pl.
distollent‑es, distollent‑is
distollent‑es, distollent‑is
distollent‑ia
Abl. Pl.
distollent‑ibus
distollent‑ibus
distollent‑ibus

Gerundium

Gen.
distolle‑ndi
Dat.
distolle‑ndo
Akk.
distolle‑ndum
Abl.
distolle‑ndo