Konjugation zu «dēconciliāre, dēconciliō,-,-»

Konjugation zu «dēconciliāre, dēconciliō,-,-»

Präsensstamm Aktiv

Präs. Ind. Akt. Präs. Konj. Akt. Imperf. Ind. Akt. Imperf. Konj. Akt. Fut. I Ind. Akt.
1. Pers. Sg.
deconcili‑o
deconcili‑e‑m
deconcilia‑ba‑m
deconcilia‑re‑m
deconcilia‑b‑o
2. Pers. Sg.
deconcilia‑s
deconcili‑e‑s
deconcilia‑ba‑s
deconcilia‑re‑s
deconcilia‑bi‑s
3. Pers. Sg.
deconcilia‑t
deconcili‑e‑t
deconcilia‑ba‑t
deconcilia‑re‑t
deconcilia‑bi‑t
1. Pers. Pl.
deconcilia‑mus
deconcili‑e‑mus
deconcilia‑ba‑mus
deconcilia‑re‑mus
deconcilia‑bi‑mus
2. Pers. Pl.
deconcilia‑tis
deconcili‑e‑tis
deconcilia‑ba‑tis
deconcilia‑re‑tis
deconcilia‑bi‑tis
3. Pers. Pl.
deconcilia‑nt
deconcili‑e‑nt
deconcilia‑ba‑nt
deconcilia‑re‑nt
deconcilia‑bu‑nt

Verbalstämme: Nominalformen auf einen Blick

Part. Präs. Akt.
deconcilians deconciliantis
Part. Fut. Akt.
Part. Perf. Pass.
Gerundium
deconcilia‑ndi ‑ndo ‑ndum ‑ndo
Gerundivum
deconcilia‑ndum

Imperative

Sg. Pl.
Imperativ I
deconcilia
deconcilia‑te
Imperativ II, 2. Pers.
Imperativ II, 3. Pers.

Infinitive

Akt. Pass.
Infinitiv Präs.
deconciliare
Infinitiv Perf.
Infinitiv Fut.

Partizip Präsens Aktiv (PPA)

mask. fem. neutr.
Nom. Sg.
deconcilians
deconcilians
deconcilians
Gen. Sg.
deconciliant‑is
deconciliant‑is
deconciliant‑is
Dat. Sg.
deconciliant‑i
deconciliant‑i
deconciliant‑i
Akk. Sg.
deconciliant‑em
deconciliant‑em
deconcilians
Abl. Sg.
deconciliant‑e
deconciliant‑e
deconciliant‑e
Nom. Pl.
deconciliant‑es
deconciliant‑es
deconciliant‑ia
Gen. Pl.
deconciliant‑ium
deconciliant‑ium
deconciliant‑ium
Dat. Pl.
deconciliant‑ibus
deconciliant‑ibus
deconciliant‑ibus
Akk. Pl.
deconciliant‑es, deconciliant‑is
deconciliant‑es, deconciliant‑is
deconciliant‑ia
Abl. Pl.
deconciliant‑ibus
deconciliant‑ibus
deconciliant‑ibus

Gerundium

Gen.
deconcilia‑ndi
Dat.
deconcilia‑ndo
Akk.
deconcilia‑ndum
Abl.
deconcilia‑ndo