Deklination zu «irrīdēns irrīdentis»

Deklination zu «irrīdēns irrīdentis»

Adverbien

Adverb Positiv	irrident‑er
Adverb Komparativ	irrident‑ius
Adverb Superlativ	irrident‑issim‑e

Deklination

	mask.	fem.	neutr.
Nom. Sg.	irridens	irridens	irridens
Gen. Sg.	irrident‑is	irrident‑is	irrident‑is
Dat. Sg.	irrident‑i	irrident‑i	irrident‑i
Akk. Sg.	irrident‑em	irrident‑em	irridens
Abl. Sg.	irrident‑i	irrident‑i	irrident‑i
Nom. Pl.	irrident‑es	irrident‑es	irrident‑ia
Gen. Pl.	irrident‑ium	irrident‑ium	irrident‑ium
Dat. Pl.	irrident‑ibus	irrident‑ibus	irrident‑ibus
Akk. Pl.	irrident‑es, irrident‑is	irrident‑es, irrident‑is	irrident‑ia
Abl. Pl.	irrident‑ibus	irrident‑ibus	irrident‑ibus

Deklination Komparativ

	mask.	fem.	neutr.
Nom. Sg.	irrident‑ior	irrident‑ior	irrident‑ius
Gen. Sg.	irrident‑ior‑is	irrident‑ior‑is	irrident‑ior‑is
Dat. Sg.	irrident‑ior‑i	irrident‑ior‑i	irrident‑ior‑i
Akk. Sg.	irrident‑ior‑em	irrident‑ior‑em	irrident‑ius
Abl. Sg.	irrident‑ior‑e	irrident‑ior‑e	irrident‑ior‑e
Nom. Pl.	irrident‑ior‑es	irrident‑ior‑es	irrident‑ior‑a
Gen. Pl.	irrident‑ior‑um	irrident‑ior‑um	irrident‑ior‑um
Dat. Pl.	irrident‑ior‑ibus	irrident‑ior‑ibus	irrident‑ior‑ibus
Akk. Pl.	irrident‑ior‑es	irrident‑ior‑es	irrident‑ior‑a
Abl. Pl.	irrident‑ior‑ibus	irrident‑ior‑ibus	irrident‑ior‑ibus

Deklination Superlativ

	mask.	fem.	neutr.
Nom. Sg.	irrident‑issim‑us	irrident‑issim‑a	irrident‑issim‑um
Gen. Sg.	irrident‑issim‑i	irrident‑issim‑ae	irrident‑issim‑i
Dat. Sg.	irrident‑issim‑o	irrident‑issim‑ae	irrident‑issim‑o
Akk. Sg.	irrident‑issim‑um	irrident‑issim‑am	irrident‑issim‑um
Abl. Sg.	irrident‑issim‑o	irrident‑issim‑a	irrident‑issim‑o
Nom. Pl.	irrident‑issim‑i	irrident‑issim‑ae	irrident‑issim‑a
Gen. Pl.	irrident‑issim‑orum	irrident‑issim‑arum	irrident‑issim‑orum
Dat. Pl.	irrident‑issim‑is	irrident‑issim‑is	irrident‑issim‑is
Akk. Pl.	irrident‑issim‑os	irrident‑issim‑as	irrident‑issim‑a
Abl. Pl.	irrident‑issim‑is	irrident‑issim‑is	irrident‑issim‑is