Konjugation zu «congruere, congruō, congruī,-»

	Präs. Ind. Akt.	Präs. Konj. Akt.	Imperf. Ind. Akt.	Imperf. Konj. Akt.	Fut. I Ind. Akt.
1. Pers. Sg.	congru‑o	congru‑a‑m	congru‑eba‑m	congrue‑re‑m	congru‑a‑m
2. Pers. Sg.	congru‑i‑s	congru‑a‑s	congru‑eba‑s	congrue‑re‑s	congru‑e‑s
3. Pers. Sg.	congru‑i‑t	congru‑a‑t	congru‑eba‑t	congrue‑re‑t	congru‑e‑t
1. Pers. Pl.	congru‑i‑mus	congru‑a‑mus	congru‑eba‑mus	congrue‑re‑mus	congru‑e‑mus
2. Pers. Pl.	congru‑i‑tis	congru‑a‑tis	congru‑eba‑tis	congrue‑re‑tis	congru‑e‑tis
3. Pers. Pl.	congru‑u‑nt, congruont	congru‑a‑nt	congru‑eba‑nt	congrue‑re‑nt	congru‑e‑nt

	Perf. Ind. Akt.	Perf. Konj. Akt.	Plusquamperf. Ind. Akt.	Plusquamperf. Konj. Akt.	Fut. II Ind. Akt.
1. Pers. Sg.	congru‑i	congru‑eri‑m	congru‑era‑m	congru‑isse‑m	congru‑ero
2. Pers. Sg.	congru‑isti	congru‑eri‑s	congru‑era‑s	congru‑isse‑s	congru‑eris
3. Pers. Sg.	congru‑it	congru‑eri‑t	congru‑era‑t	congru‑isse‑t	congru‑erit
1. Pers. Pl.	congru‑imus	congru‑eri‑mus	congru‑era‑mus	congru‑isse‑mus	congru‑erimus
2. Pers. Pl.	congru‑istis	congru‑eri‑tis	congru‑era‑tis	congru‑isse‑tis	congru‑eritis
3. Pers. Pl.	congru‑erunt, congru‑ere	congru‑eri‑nt	congru‑era‑nt	congru‑isse‑nt	congru‑erint