Konjugation zu «trānsilīre, trānsiliō, trānsiluī,-»

	Präs. Ind. Akt.	Präs. Konj. Akt.	Imperf. Ind. Akt.	Imperf. Konj. Akt.	Fut. I Ind. Akt.
1. Pers. Sg.	transili‑o	transili‑a‑m	transili‑eba‑m	transili‑re‑m	transili‑a‑m
2. Pers. Sg.	transili‑s	transili‑a‑s	transili‑eba‑s	transili‑re‑s	transili‑e‑s
3. Pers. Sg.	transili‑t	transili‑a‑t	transili‑eba‑t	transili‑re‑t	transili‑e‑t
1. Pers. Pl.	transili‑mus	transili‑a‑mus	transili‑eba‑mus	transili‑re‑mus	transili‑e‑mus
2. Pers. Pl.	transili‑tis	transili‑a‑tis	transili‑eba‑tis	transili‑re‑tis	transili‑e‑tis
3. Pers. Pl.	transili‑u‑nt	transili‑a‑nt	transili‑eba‑nt	transili‑re‑nt	transili‑e‑nt

	Perf. Ind. Akt.	Perf. Konj. Akt.	Plusquamperf. Ind. Akt.	Plusquamperf. Konj. Akt.	Fut. II Ind. Akt.
1. Pers. Sg.	transilu‑i	transilu‑eri‑m	transilu‑era‑m	transilu‑isse‑m	transilu‑ero
2. Pers. Sg.	transilu‑isti	transilu‑eri‑s	transilu‑era‑s	transilu‑isse‑s	transilu‑eris
3. Pers. Sg.	transilu‑it, transsiluit	transilu‑eri‑t	transilu‑era‑t	transilu‑isse‑t	transilu‑erit
1. Pers. Pl.	transilu‑imus	transilu‑eri‑mus	transilu‑era‑mus	transilu‑isse‑mus	transilu‑erimus
2. Pers. Pl.	transilu‑istis	transilu‑eri‑tis	transilu‑era‑tis	transilu‑isse‑tis	transilu‑eritis
3. Pers. Pl.	transilu‑erunt, transilu‑ere	transilu‑eri‑nt	transilu‑era‑nt	transilu‑isse‑nt	transilu‑erint

	mask.	fem.	neutr.
Nom. Sg.	transili‑ens	transili‑ens	transili‑ens
Gen. Sg.	transili‑ent‑is	transili‑ent‑is	transili‑ent‑is
Dat. Sg.	transili‑ent‑i	transili‑ent‑i	transili‑ent‑i
Akk. Sg.	transili‑ent‑em	transili‑ent‑em	transili‑ens
Abl. Sg.	transili‑ent‑e	transili‑ent‑e	transili‑ent‑e
Nom. Pl.	transili‑ent‑es	transili‑ent‑es	transili‑ent‑ia
Gen. Pl.	transili‑ent‑ium	transili‑ent‑ium	transili‑ent‑ium
Dat. Pl.	transili‑ent‑ibus	transili‑ent‑ibus	transili‑ent‑ibus
Akk. Pl.	transili‑ent‑es, transili‑ent‑is	transili‑ent‑es, transili‑ent‑is	transili‑ent‑ia
Abl. Pl.	transili‑ent‑ibus	transili‑ent‑ibus	transili‑ent‑ibus