Konjugation zu «occentāre, occentō, occentāvī,-»

	Präs. Ind. Akt.	Präs. Konj. Akt.	Imperf. Ind. Akt.	Imperf. Konj. Akt.	Fut. I Ind. Akt.
1. Pers. Sg.	occent‑o	occent‑e‑m	occenta‑ba‑m	occenta‑re‑m	occenta‑b‑o
2. Pers. Sg.	occenta‑s	occent‑e‑s	occenta‑ba‑s	occenta‑re‑s	occenta‑bi‑s
3. Pers. Sg.	occenta‑t	occent‑e‑t	occenta‑ba‑t	occenta‑re‑t	occenta‑bi‑t
1. Pers. Pl.	occenta‑mus	occent‑e‑mus	occenta‑ba‑mus	occenta‑re‑mus	occenta‑bi‑mus
2. Pers. Pl.	occenta‑tis	occent‑e‑tis	occenta‑ba‑tis	occenta‑re‑tis	occenta‑bi‑tis
3. Pers. Pl.	occenta‑nt	occent‑e‑nt	occenta‑ba‑nt	occenta‑re‑nt	occenta‑bu‑nt

	Perf. Ind. Akt.	Perf. Konj. Akt.	Plusquamperf. Ind. Akt.	Plusquamperf. Konj. Akt.	Fut. II Ind. Akt.
1. Pers. Sg.	occentav‑i	occentav‑eri‑m	occentav‑era‑m	occentav‑isse‑m	occentav‑ero
2. Pers. Sg.	occentav‑isti	occentav‑eri‑s	occentav‑era‑s	occentav‑isse‑s	occentav‑eris
3. Pers. Sg.	occentav‑it	occentav‑eri‑t	occentav‑era‑t	occentav‑isse‑t	occentav‑erit
1. Pers. Pl.	occentav‑imus	occentav‑eri‑mus	occentav‑era‑mus	occentav‑isse‑mus	occentav‑erimus
2. Pers. Pl.	occentav‑istis	occentav‑eri‑tis	occentav‑era‑tis	occentav‑isse‑tis	occentav‑eritis
3. Pers. Pl.	occentav‑erunt, occentav‑ere	occentav‑eri‑nt	occentav‑era‑nt	occentav‑isse‑nt	occentav‑erint