Konjugation zu «dēcubāre, dēcubō, dēcubuī,-»

	Präs. Ind. Akt.	Präs. Konj. Akt.	Imperf. Ind. Akt.	Imperf. Konj. Akt.	Fut. I Ind. Akt.
1. Pers. Sg.	decub‑o	decub‑e‑m	decuba‑ba‑m	decuba‑re‑m	decuba‑b‑o
2. Pers. Sg.	decuba‑s	decub‑e‑s	decuba‑ba‑s	decuba‑re‑s	decuba‑bi‑s
3. Pers. Sg.	decuba‑t	decub‑e‑t	decuba‑ba‑t	decuba‑re‑t	decuba‑bi‑t
1. Pers. Pl.	decuba‑mus	decub‑e‑mus	decuba‑ba‑mus	decuba‑re‑mus	decuba‑bi‑mus
2. Pers. Pl.	decuba‑tis	decub‑e‑tis	decuba‑ba‑tis	decuba‑re‑tis	decuba‑bi‑tis
3. Pers. Pl.	decuba‑nt	decub‑e‑nt	decuba‑ba‑nt	decuba‑re‑nt	decuba‑bu‑nt

	Perf. Ind. Akt.	Perf. Konj. Akt.	Plusquamperf. Ind. Akt.	Plusquamperf. Konj. Akt.	Fut. II Ind. Akt.
1. Pers. Sg.	decubu‑i	decubu‑eri‑m	decubu‑era‑m	decubu‑isse‑m	decubu‑ero
2. Pers. Sg.	decubu‑isti	decubu‑eri‑s	decubu‑era‑s	decubu‑isse‑s	decubu‑eris
3. Pers. Sg.	decubu‑it	decubu‑eri‑t	decubu‑era‑t	decubu‑isse‑t, decubisset	decubu‑erit
1. Pers. Pl.	decubu‑imus	decubu‑eri‑mus	decubu‑era‑mus	decubu‑isse‑mus	decubu‑erimus
2. Pers. Pl.	decubu‑istis	decubu‑eri‑tis	decubu‑era‑tis	decubu‑isse‑tis	decubu‑eritis
3. Pers. Pl.	decubu‑erunt, decubu‑ere	decubu‑eri‑nt	decubu‑era‑nt	decubu‑isse‑nt	decubu‑erint