Konjugation zu «dēsīdere, dēsīdō, dēsēdī, dēsīdī,-»

	Präs. Ind. Akt.	Präs. Konj. Akt.	Imperf. Ind. Akt.	Imperf. Konj. Akt.	Fut. I Ind. Akt.
1. Pers. Sg.	desid‑o	desid‑a‑m	desid‑eba‑m	deside‑re‑m	desid‑a‑m
2. Pers. Sg.	desid‑i‑s	desid‑a‑s	desid‑eba‑s	deside‑re‑s	desid‑e‑s
3. Pers. Sg.	desid‑i‑t	desid‑a‑t	desid‑eba‑t	deside‑re‑t	desid‑e‑t
1. Pers. Pl.	desid‑i‑mus	desid‑a‑mus	desid‑eba‑mus	deside‑re‑mus	desid‑e‑mus
2. Pers. Pl.	desid‑i‑tis	desid‑a‑tis	desid‑eba‑tis	deside‑re‑tis	desid‑e‑tis
3. Pers. Pl.	desid‑u‑nt	desid‑a‑nt	desid‑eba‑nt	deside‑re‑nt	desid‑e‑nt

	Perf. Ind. Akt.	Perf. Konj. Akt.	Plusquamperf. Ind. Akt.	Plusquamperf. Konj. Akt.	Fut. II Ind. Akt.
1. Pers. Sg.	desed‑i, desid‑i	desed‑eri‑m, desid‑eri‑m	desed‑era‑m, desid‑era‑m	desed‑isse‑m, desid‑isse‑m	desed‑ero, desid‑ero
2. Pers. Sg.	desed‑isti, desid‑isti	desed‑eri‑s, desid‑eri‑s	desed‑era‑s, desid‑era‑s	desed‑isse‑s, desid‑isse‑s	desed‑eris, desid‑eris
3. Pers. Sg.	desed‑it, desid‑it	desed‑eri‑t, desid‑eri‑t	desed‑era‑t, desid‑era‑t	desed‑isse‑t, desid‑isse‑t	desed‑erit, desid‑erit
1. Pers. Pl.	desed‑imus, desid‑imus	desed‑eri‑mus, desid‑eri‑mus	desed‑era‑mus, desid‑era‑mus	desed‑isse‑mus, desid‑isse‑mus	desed‑erimus, desid‑erimus
2. Pers. Pl.	desed‑istis, desid‑istis	desed‑eri‑tis, desid‑eri‑tis	desed‑era‑tis, desid‑era‑tis	desed‑isse‑tis, desid‑isse‑tis	desed‑eritis, desid‑eritis
3. Pers. Pl.	desed‑erunt, desed‑ere, desid‑erunt, desid‑ere	desed‑eri‑nt, desid‑eri‑nt	desed‑era‑nt, desid‑era‑nt	desed‑isse‑nt, desid‑isse‑nt	desed‑erint, desid‑erint